Καφε σανταν ή καφε αμαν.

Στη συμβολή των δρόμων Αρχιμήδους και Στρατηγού Ιωάννου, στην περιοχή Παγκράτι-Μέτς, υπάρχει ένα παλιό ισόγειο κτίριο, που μόλις πριν λίγες μέρες ένας γείτονας με πληροφόρησε οτι στα χρόνια του '30 ήταν Καφε Σαντάν ή Καφέ Αμαν. Ο Δημητρης Καραμήτσος, κάτοικος της περιοχής, που μου έδωσε την πληροφορία, το θυμάται στα χρόνια του '50 να λειτουργεί ως σαπωνοποιείο. Από το 1980 και μετά, που ήρθα κι εγώ στην περιοχή, είχε γίνει κατάστημα βιολογικών/υγιεινών προϊόντων. Εδώ και μερικά χρόνια είναι κλειστό.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να αναφερθώ και σε μια περίφημη ταβέρνα της πλατείας Βαρνάβα (300-400 μέτρα απόσταση από το προαναφερθέν κτίριο), που βρισκόταν στο υπόγειο του παλιού διόρωφου κτίσματος που υπάρχει και σήμερα στη γωνία της οδού Παρμενίδου και της πλατείας. Ήταν η ταβέρνα του Μάνθου, όπου με πρωτοέφεραν γύρω στο 1970 κάποιοι παλιοί, εξαιρετικοί και σεβαστοί μου συνάδελφοι στο Βήμα, που θέλω να τους αναφέρω τιμής ένεκεν: ο Πέτρος Λινάρδος, ο Κώστας Σακελλαρίου, ο Μίμης Μυλωνάς και ο Γιώργος Μισαλάκης.Μόνιμος στην παρέα και έναν υπέρκομψος φίλος τους, ο Γιώργος Βακάλμπασης, ναυτιλιακό στέλεχος την εποχή εκείνη. Η ταβέρνα σέρβιρε τα απολύτως απαραίτητα (3-4 πιάτα όλα κι όλα, όμως πολύ ωραία) και καμμιά σαλάτα και φέτα. Γύρω ήταν τα βαρέλια με υπέροχη ρετσίνα που έφτιαχνε ο Μάνθος, ενώ οι τοίχοι ήταν ταπετσαρισμένοι (σε όλη τους την έκταση) μέ τα παλιά κίτρινα "χρυσόχαρτα" από τα τσιγάρα Άρωμα. Σήμερα το περίφημο αυτό υπόγειο είναι νομίζω η αποθήκη του σούσι μπαρ που λειτουργεί τα τελευταία χρόνια στο ισόγειο.

Φωτογραφίες: στην πρώτη διακρίνεται η είσοδος που οδηγούσε στο φοβερό υπόγειο του Μάνθου και στη δεύτερη το καφέ αμαν ή καφέ σαντάν. Πάντως από πολλά δημοσιεύματα γνωρίζουμε οτι η περιοχή του Αρδητού δίπλα στο Καλλιμάρμαρο διέθετε πολλά τέτοια κέντρα.

Πού πάμε!

Ο ανεκδιήγητος Παπανδρέου προσπαθεί να κάνει ντρίμπλες, κολοτούμπες και και άλλα τρύκ για να παραμείνει (με κάποιο τρόπο) στην ομάδα εξουσίας.
Ο ακροδεξιός και μετριότατος Σαμαράς νοιάζεται μόνο για τό κομματικό και το προσωπικό του πολιτικό όφελος.
Τα δύο κόμματα της (καθεαυτού) αριστεράς προτείνουν διάφορα άσχετα και μάλλον ανεδαφικά - μπορεί μερικές φορές και αποκρουστικά...
Ο Κουβέλης δεν ξέρει τι να κάνει με τους δυσαρεστημένους πρώην οπαδούς του ΠΑΣΟΚ που καταφεύγουν στο κόμμα του.
Όσο για τον Καρατζαφέρη, βλέπει με αγωνία να χάνει οπαδούς από την συμμετοχή του στην συγκυβέρνηση και είναι προφανές οτι τάχει χαμένα.
Αυτά παρατηρεί με απελπισία, σήμερα, ένας ψύχραιμος μέσος πολίτης, ή τουλάχιστον ο μέσος πολίτης που συντάσσει αυτή τη δημοσίευση.
Όμως η απελπισία μεγαλώνει οταν παρατηρεί τις εναλλακτικές προτάσεις και τα εναλλακτικά πολιτικά σχήματα που προτείνονται ή και που ετοιμάζονται: Θλιβεροί δημαγωγοί που προσπαθούν να κολακεύσουν όλους εμάς τους άμοιρους - κυρίως μισθωτούς και συνταξιούχους - που η κρίση μας χτύπησε κατακέφαλα΄ νεοφιλελεύθεροι που αν έρθουν στα πράγματα θα μάς πάρουν όχι μόνο τα σώβρακα, αλλά και την πέτσα του κορμιού μας΄άσχετοι που δεν έχουν ούτε την παραμικρή πληροφόρηση, αλλά έχουν άποψη για όλα΄ λαμόγια διαφόρων ειδών που παίρνουν θέσεις εν όψει της αλλαγής του πολιτικού σκηνικού΄επιχειρηματίες που προσπαθούν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους΄τέλος, μια κοινωνία που πλέει σε ένα πέλαγος ασχετοσύνης και ασυναρτησίας.
Αυτή είναι η εικόνα΄ και λυπάμαι αν στενοχωρώ κάποιους από τους φίλους που παρακολουθούν αυτό εδώ το blog, αλλά είπαμε να λέμε την αλήθεια: γιατί με τα ψέματα και τα ψεύτικα να πού φτάσαμε.
Με άλλα λόγια: το νού μας, πατριώτες!...

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Για το κατευόδιο στον Θόδωρο Αγγελόπουλο, δημοσιεύω εδώ σήμερα την πρώτη σελίδα από το σενάριο της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας "Αναπαράσταση", που βρισκόταν από το 1969 στα συρτάρια μου.

Την εποχή εκείνη - μέσα στη δικτατορία - έψαχνε να βρεί ένα έγκλημα και με αφορμή αυτό να οικοδομήσει ό,τι είχε στο μυαλό του την εποχή εκείνη για το σινεμά. Ψάξαμε μαζί στο αρχείο της εφημερίδας "Το βήμα" και βρήκαμε αρκετά εγκληματα. Επέλεξε αρχικά δύο, ένα που είχε γίνει στη Χαλκίδα και ένα κάπου στην Ήπειρο. Και τελικά προέκρινε το δεύτερο. Έκατσε κι έγραψε το σενάριο - αν θυμάμαι καλά μόνος του - και κάποια στιγμή μου έφερε ένα δακτυλογραφημένο αντίγραφο. Λίγο αργότερα βρήκε τον εφοπλιστή Παπαλιό που χρηματοδότησε το εγχείρημα και έκανε τα γυρίσματα με πρωταγωνίστρια μια κυρία που δεν είχε καμμιά σχέση με το σινεμά ή με το θέατρο. Ήταν μια ωραία ταινία, κατά τη γνώμη μου, που έγινε η αφετηρία για την εν συνεχεία πορεία του.

Σήμερα, προφανώς δέν θέλω να κάνω καμμιά ανάλυση ή αποτίμηση του έργου του ή να μιλήσω για τα χαρίσματα ή και τα κουσούρια του όπως έκανε ο ανάγωγος Δανίκας στα Νεα. Ένα αποχαιρετισμό σ' έναν, τα χρόνια εκείνα, φίλο, που ήταν από τους λίγους που τροφοδότησε τα νεανικά όνειρα πολλών ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους είμουνα κι εγώ.

Αντίο, Θόδωρε.

Γ.Κ.

ΠΟΛΥΣ ΚΕΡΜΑΝΙΔΗΣ - ΠΡΟΣ ΑΙΜΟΔΟΤΕΣ

Ο παλιός λαϊκός τραγουδιστής Πόλυς Κερμανίδης είναι σοβαρά άρωστος κι έχει ανάγκη από αίμα. Όποιος θέλει και μπορεί ας πάει στο 251 νοσοκομείο της Αεροπορίας από 9 το πρωϊ ως τη 1.30 το μεσημέρι.

Ηχολήπτες - studio. Μια επίσκεψη

Σηκώθηκε προχθές το βράδυ - μέσα στην παγωνιά - από τα Πατήσια και ήρθε στο γραφείο του περιοδικού στο Παγκράτι, ο Στέλιος Γιαννακόπουλος, 82 ετών, ο παλιότερος εν ζωή ηχολήπτης της Columbia.

Συνταξιούχος, εδω και αρκετά χρόνια, αποφάσισε τώρα τελευταία, να κάνει μιά έρευνα για τα studio, τους ηχολήπτες, τους παραγωγούς, τις εταιρίες δίσκων και γενικά για όλον τον κόσμο της δισκογραφίας! Στο πλαίσιο της έρευνάς τους αυτής, συναντάει κόσμο, κυρίως παλιούς, αλλά και κάποιους πιό νέους, που είχαν ή και έχουν ακόμα κάποια σχέση με τα ζητήματα που τον απασχολούν.

Ο Γιαννακόπουλος, ιστορικό πρόσωπο της ηχοληψίας, κάνει τη δουλειά αυτή από το 1954. Στην Columbia προσελήφθη το 1962, έτοιμος ηχολήπτης, με πολύ καλές γνώσεις ηλεκτρονικής, αλλά και μουσικής. Υπήρξε ένας σοβαρός και πολύ έγκυρος τεχνικός ήχου με εξαιρετικές δουλειές στο ενεργητικό του, από Τσιτσάνη και Καζαντζίδη μέχρι Χατζηδάκι και Λοϊζο. Για το λόγο αυτόν πιστεύω οτι θα κάνει πολύ καλή δουλειά.

Στην προχθεσινή (τρίτη κατά σειρά) συνάντησή μας στο περιοδικό, είπαμε πολλά και ελπίζω σε μελλοντικό τεύχος του περιοδικού θα αποτυπωθούν σε έκταση. Για την ώρα, τιμής ένεκεν, βάζω εδώ στο blog έναν κατάλογο των ηχοληπτών της Columbia έτσι όπως μου τους ανέφερε ο (γώριμός μου από το 1973!) Στέλιος.

Κατά σειρά λοιπόν: Αρεταίος, Κανελλόπουλος, Γιαννακόπουλος, Κωνσταντόπουλος, Μακρής, Φιλιππίδης, Καννής, Τζάννες, Παπαϊωάννου και Ράϊνινγκ.

Με την ευκαιρία προσθέτω ακόμη τα βασικά σταδια της ηχοληψίας στα ιστορικά studio: Από τις αρχές της δεκαετίας του 30 στο "κερί", στην πρώτη φάση με ένα μικρόφωνο και αργότερα με δύο. Από το 1954-55 στο μαγνητόφωνο σε κονσόλα με 8 εισόδους μικροφώνων, αλλά με μία έξοδο για μονοφωνική εγγραφή. Το 1964 εγκαινιάζονται τα δύο υπερσύγχρονα για την εποχή νέα studio, αλλά και πάλι τα πρώτα χρόνια σε μικρή ταινία (1/4 της ίντσας) και αργότερα σε πολυκάναλα μαγνητόφωνα με όλες τις νέες τότε δυνατότητες ...

Ευχές κτλ

Χρόνια πολλά και καλά στους αναγνώστες του περιοδικού, στους φίλους τους λαϊκού τραγουδιού και σ΄όλον τον κόσμο.
Και σ' όσους ρωτούν για τα δικά μας, τους λέμε οτι είμαστε σε περίοδο συζητήσεων, διαβουλεύσεων και στοχασμών... Σύντομα, πάντως, θα έχουμε να ανακοινώσουμε κάτι.

Βιβλίο για το Φαληρέα

Ο Τάσος Φαληρέας ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος, ένας ξεχωριστός άνθρωπος του τραγουδιού. Δούλεψε στη δισκογραφία 35 χρόνια στις μεγάλες εταιρίες και ταυτόχρονα ήταν το πιό αυθεντικό underground άτομο, όχι μονο του τραγουδιού, αλλά και της κοινωνικής ζωής της Αθήνας στα δημιουργικά χρόνια των δεκαετιών 1960-1980. Από τους πιό έγκυρους πρεσβευτές του αμερικάνικου ρόκ στην Ελλάδα, προσχώρησε έγκαιρα στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι και ως παραγωγός δίσκων στη Λυρα, στην Columbia και στην CBS έπαιξε πολύ σημαντικό και θα έλεγα απελπισμένα ανασταλτικό ρόλο στην προϊούσα απαξίωση του δικού μας τραγουδιού. Γιατί μεταξύ άλλων ήταν αθεράπευτα αισιόδοξος και ρομαντικός. Και επίσης ήταν εύστροφος, οξυδερκής και στοχαστικός άνθρωπος μέσα στον επιφανειακό μπλαζεδισμό του.

Γεννήθηκε το 1941 στην Αθήνα και πέθανε το 2000. Μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων έγραψε δημοσιογραφικά κείμενα για τη μουσική, αλλά και κάποια λογοτεχνικά, επηρεασμένος από το κίνημα των μπητνικς και από τους σουρεαλιστές. Τα κείμενά του αυτά - μαζί με κάποια εισαγωγικά σημειώματα φίλων του - συγκέντρωσε ο φιλόλογος και εκδότης Μανόλης Σαββίδης και τα εξέδωσε σέ έναν τόμο 360 σελίδων, με τίτλο "Τάσος Φαληρέας, Χαριστική Βολή", στις εκδόσεις Ιστός.

Πολύ καλό βιβλίο και πολύ ιδιαίτερο, όπως ήταν κι ο Τάσος.

ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ

"Ξέρουμε να δίνουμε

κι όχι να ζητάμε"

Με συγκίνηση αποχαιρετώ την συμπατριώτισσά μου και παλιά συνάδελφο στη δημοσιογραφία, την εξαιρετική στιχουργό Σώτια Τσώτου, που πέθανε το Σάββατο, 69 χρονώ, από καρκίνο και κηδεύεται σήμερα Τετάρτη 2.30 το μεσημέρι στο Πρώτο Νεκροταφείο της Αθήνας.

Είχε το χάρισμα του στιχουργού. 'Εγραψε μεγάλες επιτυχίες, με κορυφαία - νομίζω - το "Νάτανε το 21" με τον Κουγιουμτζή. Την υπεραγαπούσε ο Καζαντζίδης κι έλεγε οτι ήταν "η νέα Παπαγιαννοπούλου". Σίγουρα έφερε καινούργια θέματα στο ελληνικό τραγούδι και ό,τι έγραφε το αισθανόταν στ΄ αλήθεια.

Την αποχαιρετούμε με αγάπη και πολλή θλίψη.

Γ.Ι.Κ.

ΕΡΤ, Απεργία - κάτι σκέψεις

Κουτσή, στραβή κι ανάποδη (και, βεβαίως, και σπάταλη), τώρα με την απεργία των κρατικών καναλιών, καταλάβαμε πόσο μας λείπει η ΕΡΤ. Τα τρία κρατικά κανάλια είχαν καλές, μέτριες και κακές εκπομπές. Και πάντως, παρά τις προσπάθειες κάποιων να κάνουν την κρατική τηλεόραση "ανταγωνιστική" της ιδιωτικής, συνολικά κάτι είχε μείνει από τη λογική που πρέπει να έχουν τα δημόσια ΜΜΕ. Δηλαδή τη λογική της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, της παρουσίασης έργων πολιτισμού, του σεβασμού του τηλεθεατή και γενικώς την λειτουργία με βάση κάποιους κανόνες.

Είναι κάποιες εκπομπές που μας εκνευρίζουν: Κάποιες ανεπαρκέστατες κυρίες που τάχα ασχολούνται με πολιτιστικά θέματα, αλλά είναι στην ουσία του ίδιου επιπέδου με την Τατιάνα Στεφανίδου. Κάτι άλλες βαρετές εκπομπές που δεν έχουν καμμιά αναφορά, ούτε στον πολιτισμό, ούτε στην πληροφόρηση, αλλά προφανώς γίνονται είτε γιατί κάποιος έβαλε κάποιους ή κάποιες για να τους βολέψει ή για να κερδίζουν χρήματα διάφοροι επιτήδειοι με εξωτερικές ή μικτές παραγωγές. Τον κατάλογο θα μπορούσε να τον συνεχίσει ο καθένας από μάς μόνος του... Όμως, υπάρχουν: Οι σοβαρές (άν και φλύαρες) έιδήσεις. Επίσης η αξιοπρεπέστατη πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή της Μαρίας Σαράφογλου. Τα δημοτικά τραγούδια αν και σε μια παρωχημένη και στείρα παρουσίαση, τα πιό καλά ντοκυμανταίρ, το "Έχει γούστο της Τσουκαλά", με πραγματικά πλούσια και σοβαρή θεματογραφία, οι "Ανιχνεύσεις" του Σαββίδη και "Ο τόπος και το τραγούδι του" στην ΕΤ 3 (αν και εκεί υπάρχει μπάχαλο στο πρόγραμμα) και μερικές ακόμα αρκετά καλές εκπομπές.

Τέλος πάντων, αυτές τίς μέρες αναγκαζόμαστε να βλέπουμε τα απαίσια ιδιωτικά κανάλια, αυτά που έπαιξαν τον πιο άθλιο ρόλο για την δημιουργία της σημερινής ξεφτίλας στην ελληνική κοινωνία, αυτά που δημαγωγούν ασύστολα και κολακεύουν και κοροϊδεύουν τον κόσμο, αυτά που κατάφεραν να κάνουν τους πολιτικούς "κότες", όπου ο κάθε αγράμματος και άσχετος δημοσιογραφίσκος τους κάνει μαθήματα και τους βρίζει εν ονόματι "των δικαίων του λαού".

Κλείνοντας θυμάμαι την θλιβερή περίοδο 1988-89 όταν ΟΛΟΙ οι πολιτικοί πανηγύριζαν για την δημιουργία της "ελεύθερης" τηλεόρασης, η οποία έφτασε να γίνει το σημερινό έκτρωμα, κυρίως εξαιτίας - πράγματι - των ίδων των πολιτικών οι οποίοι αντί να εφαρμόσουν νόμους καί κανόνες, προσπάθησαν αφενός να πάρουν με το μέρος τους τους καναλάρχες/εργολάβους/προμηθευτές και αφετέρου διατήρησαν ένα καθεστώς ημιπαρανομίας πιστεύοντας οτι έτσι θα μπορούν να τους εκβιάζουν.

Αλλοίμονό τους!...Και το χειρότερο: αλλοίμονό μας...

(Στη φωτογραφία ο μεγάλος συνθέτης Τάκης Σούκας - όχι βεβαίως σε ιδιωτικό κανάλι...)

Γ.Ι.Κ.

μπουζουξήδες - οδηγός

Ένα εξαιρεικό και πολύ πλούσιο site έχει στήσει φίλος που αγαπάει πολύ το μπουζούκι και τους μπουζουξήδες. Μπορεί να δει κανείς πού παίζει ο κάθε καλλιτέχνης ανά πάσα μέρα στην Αθήνα.
Μάλιστα με μια γρήγορη ματιά διαπιστώνουμε οτι έγινε πολύ σύντομα πραγματικότητα αυτό που διαφαινόταν πριν από κανά δυό χρόνια και το οποίο επιτάχυνε η κρίση: Μικρά σχήματα (δυο τριών ατόμων) σε μικρά μαγαζιά, μεζεδοπωλεία και ταβέρνες, τα περισσότερα με καλές τιμές. Κι ένα δεύτερο: Υπάρχει κάτι να πάει κανείς οποιαδήποτε μέρα της εβδομάδας! Μάλιστα κάποιοι μουσικοί δουλεύουν κάθε μέρα, έξη ή και επτα μέρες τη βδομάδα! Κι όπως έλεγε φίλος μουσικός, "άν δούλευα τόσες μέρες, τότε που ήταν καλά τα μεροκάματα, σήμερα θα είχα μια πολυκατοικία"... Τώρα, ίσα ίσα που φτάνουν για το νοίκι, τη ΔΕΗ και τα άλλα, τα απολύτως απαραίτητα - αν φτάνουν.
www.aptaliko.gr