Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ

Ένας σπουδαίος δημιουργός, κορυφαίος παράγων, αλλά και ένθερμος και συνειδητός φίλος του λαϊκού τραγουδιού ήταν ο Κώστας Βίρβος, που πέθανε την περασμένη Πέμπτη, 7 Αυγούστου, στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο, σε ηλικία 89 ετών.
Ανήκε στην τετράδα των μεγάλων στιχουργών της δεκαετίας του ΄50 (μαζί με την Παπαγιαννοπούλου, τον Χαρ. Βασιλειάδη και τον Χρήστο Κολοκοτρώνη). Ενεργός ως το τέλος, ηχογράφησε σχεδόν μια χιλιάδα τραγούδια. Ήταν συμπατριώτης και φίλος του Τσιτσάνη, αλλά   συμπορεύτηκε σχεδον πέντε δεκαετίες με τον Δερβενιώτη. Θαύμαζε τον Καζαντζιδη, αλλά αγαπούσε τον Μπιθικώτση, με τον οποίον ήταν και κουμπάρος.
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά την γερμανοϊταλική κατοχή. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε.
Σπούδασε στην Πάντειο και εργάστηκε στο υπουργείο Οικονομικών. Συνταξιοδοτήθηκε από τη θέση του  Γενικού Διευθυντή Κρατικών Λαχείων.
Η κηδεία του θα γίνει την Δευτέρα στις 4.30 μμ από την Παναγίτσα στο Παλαιό Φάληρο.
Η αγάπη και η ευγνωμοσύνη μας θα τον συνοδεύουν στο τελευταίο του ταξίδι.
(Σε προσεχή ανάρτηση θα δημοσιεύσουμε μερικά περιστατικά και κάποια ντοκουμέντα)

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

ΤΟΠΙΚΑ ΙΔΙΩΜΑΤΑ

Θυμάμαι, εδώ και αρκετές δεκαετίες , ότι διατυπώνονταν αρνητικά σχόλια για το ότι ο Σίμων Καράς χρησιμοποιούσε μια μόνιμη ορχήστρα η οποία έπαιζε - με προσθαφαιρέσεις κάποιων οργάνων - δημοτικά τραγούδια από όλη την Ελλάδα. Η κριτική εντοπιζόταν στο ότι με τον τρόπο αυτόν, γινόταν μιά ισοπέδωση, επειδή τα κομμάτια δεν τα απέδιδαν μουσικοί που να κατάγονταν από τον τόπο προέλευσης του κάθε τραγουδιού και επομένως τα ήξεραν σε όλο τους το βάθος.
Πρέπει να πω ότι ο Καράς το έκανε αυτό νομίζω μόνο στο ραδιόφωνο.(Την τηλεόραση δεν θυμάμαι να την πρόλαβε). Όμως στους δίσκους που εξέδωσε, πήγαινε επί τόπου και κατέγραφε σε μαγνητόφωνο τους μουσικούς κι έτσι υπήρχε το τεκμήριο της αυθεντικότητας. Κι όχι μονο το τεκμήριο...
Ο γράφων δεν είναι, ντε και καλά, υπέρ της αυθεντικότητας αυτού του τύπου.Πιστεύω ότι έχει ο καθείς το δικαίωμα και να τα διασκευάσει και να τα αλλάξει και να κάνει ό,τι άλλο νομίζει και να κριθεί από το αποτέλεσμα. Όμως σε πάρα πολλές περιπτώσεις, με τις επιπόλαιες επανεκτελέσεις  κινδυνεύει να υποχωρήσει ή και χαθεί η πολυμορφία και να εξαφανισθούν οι πολύ ωραίες αποχρώσεις που υπάρχουν σε κάποιες τοπικές μουσικές και τίς οποίες είναι πολύ δύσκολο να αποδώσουν εκτελεστές από άλλες περιοχές, όσο καλοί μουσικοί κι αν είναι.
Τα τελευταία χρόνια, έχουν αποφοιτήσει από τα μουσικά σχολεία (αλλά και από κάποια ωδεία) εξαιρετικοί νέοι μουσικοί, που μπορούν να παίξουν με τεχνική επάρκεια σχεδόν όλα τα είδη της παραδοσιακής μουσικής. Έτσι βλέπει κανείς, λόγου χάρη, έναν νεαρό βιολιστή από τις Κυκλάδες να παίζει σε ηπειρώτικο συγκρότημα... Αφήστε κάποιους τραγουδιστές - "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω" - που επειδή μπορεί να έχουν καλή φωνή πιστεύουν οτι μπορούν να πούν τα πάντα...Κατά τη γνώμη μου,τις περισσότερες φορές, το αποτέλεσμα είναι συνήθως τουριστικό.
Νομίζω οτι αύτό όλο είναι ένα αρκετά σύνθετο πρόβλημα και πρέπει οι νέοι μουσικοί να δείξουν λίγο προσοχή, έτσι ώστε μαζί με τις - νόμιμες, ούτως ή άλλως - επανεκτελέσεις και τις οποιεσδήποτε δοιασκευές να μη χαθεί ο μεγάλος πλούτος που υπάρχει στα τοπικά μουσικά ιδιώματα. Έβαλα στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μια εκτέλεση ενός υπέροχου τραγουδιού της Σίφνου, όπως το παίζουν οι τοπικοί μουσικοί του νησιού. Ακούστε πόσο διαφορετικό είναι σε σχέση με την εκτέλεση των Κονοτοπουλαίων (από τη Νάξο) την οποία ξέρει όλος ο κόσμος...
Πριν κανα δύο μήνες βρέθηκα μαζί μέ έναν μεγάλο δημοτικό τραγουδιστή της Ρούμελης σε μια εκδήλωση προς τιμήν του και συζητούσαμε για την ορχήστρα. "Πολύ ωραία παίζουν τα παιδιά", μου είπε, "αλλά δεν <τα έχουν> σαν τους δικούς μας"... Εννοούσε σαν τους μουσικούς της δικής μας περιοχής.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Ο ΜΠΕΖΟΣ ΧΛΕΥΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ

Προσπαθώντας να τακτοποιήσω κάτι χαρτιά μου, βρήκα ένα (αχρονολόγητο, δυστυχώς) δημοσίευμα που φέρει την υπογραφή του χρονογράφου, σκιτσογράφου, μουσικού και τραγουδιστή του ελαφρού τραγουδιού Κώστα Μπέζου, που σύμφωνα με διάφορες εικασίες είναι το ίδιο πρόσωπο με τον περίφημο Κωστή που έχει τραγουδήσει την "Υπόγα" και κάποια άλλα ρεμπέτικα ή ρεμπετοειδή τραγούδια.
Δεν νομίζω (ή τουλάχιστον δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου) ότι το κείμενο αυτό έχει αναδημοσιευθεί ως τώρα, γιατί αλλοιώς πιστεύω οτι θα είχε κλονίσειτην πεποίθηση κάποιων ότι ο Μπέζος είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Κωστη. Το παραθέτω λοιπόν εδώ για τους ερευνητές του μέλλοντος που ελπίζω να είναι πιο σοβαροί από τους σημερινούς.
Παρακαλώ μόνο να μου επιτραπεί να εκφράσω την εξής απορία μου: πώς ο άνθρωπος αυτός που με την ιδιότητα του δημοσιογράφου (εντός ή εκτός εισαγωγικών) με τόση επιπολαιότητα κοροϊδεύει τα λαϊκά κέντρα και χλευάζει τον σεβαστό - στη συντεχνία του, έστω - Μάρκο Βαμβακάρη αποκαλώντας τον "σεφ ντ' ορχέστο", ενώ ο ίδιος την ίδια εποχή τραγουδάει τραγούδια του "υποκόσμου" και περιγράφει "χαριτωμένα" πώς ένας "αγαπητικός" παίρνει χρήματα από κάποια προστατευόμενή του κοπέλα.
Με άλλα λόγια, η απορία μου είναι πώς είναι δυνατόν ο Μπέζος - ακόμη κι αν υπογράφει με ψευδώνυμο τις ρεμπέτικες ενασχολήσεις του - μπορεί να φτάνει σε τέτοιο βαθμό αμοραλισμού ώστε την ίδια εποχή να τραγουδάει ρεμπέτικα με τέτοιους στίχους.
Γιατί - ας πούμε - κι ο Κώστας Γιαννίδης (ψευδώνυμο του συνθέτη δυτικής συμφωνικής μουσικής Γιάννη Κωνσταντινίδη) έγραψε από ελαφρά μέχρι λαϊκά - όπως "Τα νέα της Αλεξάνδρας" -, αλλά ούτε εχλεύασε, ούτε υποτίμησε τίποτα και κανέναν.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΓΟΡΑΙΟΣ ΒΟΥΛΑ ΓΚΙΚΑ ΕΛΑ ΚΑΝΕ ΜΟΥ ΠΑΡΕΑ 1959





Σημερα Τετάρτη 22 Οκτωβρίου, 4.30 μ.μ.  η τελευταία πράξη της ζωής του Σπύρου Ζαγοραίου (Αθήνα 1928- Αιγάλεω 2014) στο Τρίτο Νεκροταφείο της Αθήνας.

Με συγκίνηση και αγάπη αποχαιρετούμε τον σοβαρό και αξιοσέβαστο εργάτη του πάλκου και της δισκογραφίας του τραγουδιού μας.


Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΜΠΟΥΖΟΥΞΗΔΩΝ

Πριν από δυο τρεις βδομάδες, τέλειωσαν οι παραστάσεις που έδιναν, σε κέντρο της οδού Πειραιώς, η Άννα Βίσση κι ο Αντώνης Ρέμος. Στα μπουζούκια ήταν δύο από τους κορυφαίους: ο Χρήστος Ολύμπιος και ο Μανώλης Καραντίνης, ο πρώτος μόνιμος συνεργάτης της Βίσση και ο δεύτερος του Ρέμου. Οι δύο αυτοί σολίστες δεν έπαιξαν - όπως γίνεται συνήθως - ο καθένας στο πρόγραμμα του δικού του τραγουδιστή, αλλά και οι δύο μαζί σε όλο το πρόγραμμα - με δική τους επιλογή. Κι όπως μου λένε - με δεδομένο και τον εκρηκτικό χαρακτήρα του Καραντίνη - πέρασαν μια ωραιότατη σαιζόν.
Ο Καραντίνης, λοιπόν, στην τελευταία παράστασή τους, έφτασε το βράδυ, κρατώντας το δημοσιευόμενο εδώ έγγραφο. Είχε πάει το πρωϊ σ' ένα ΚΕΠ κι είχε υπογράψει μια υπεύθυνη δήλωση εκτίμησης και θαυμασμού προς τον συνάδελφό του Ολύμπιο - την οποία και του παρέδωσε!...
Με αφορμή το περιστατικό αυτό θα ήθελα να γράψω κάτι που το παρατηρώ χρόνια τώρα, έχοντας φίλους αρκετούς μπουζουξήδες και συναναστρεφόμενος και πάρα πολλούς άλλους από τη συντεχνία τους.
Πρώτη παρατήρηση είναι ότι συμπεριφέρονται σαν να αποτελούν ομάδα. Και μάλιστα ομάδα με στενούς δεσμούς, που εγώ τουλάχιστον δεν έχω παρατηρήσει σε συναδέλφους τους που παίζουν άλλα όργανα. Το συνειδητοποίησα κατ' αρχάς σε κάποια θλιβερά περιστατικά, όπως ήταν οι απώλειες του Γιάννη Παλαιολόγου, του Γιάννη Σταματίου, του Γιάννη Καραμπεσίνη, του Σπύρου Λιόση...Ήταν σχεδόν όλοι εκεί για να πουν το τελευταίο αντίο.
Καθώς είναι "τρελλαμένοι" με το μπουζούκι, τούς βλέπω, χρόνια τώρα να συγκεντρώνονται, όταν έχουν χρόνο, στους αγαπημένους τους οργανοποιούς, όπου κάνουν ατέλειωτες συζητήσεις για κατασκευαστικά θέματα του μπουζουκιού και για τον ήχο του κάθε οργάνου.(Δυστυχώς δεν υπάρχει εδώ και δεκαετίες ένα στέκι στην Αθήνα, όπως ήταν τα παλιότερα χρόνια το μπαράκι του Μάριου στην Ομόνοια όπου - από τότε - κυρίως οι μπουζουξήδες πήγαιναν για να συναντήσουν τους ομοτέχνους τους και πολλές φορές να δοκιμάσουν τα καινούργια τους τραγούδια).
Οι περισσότεροι σημερινοί μπουζουξήδες επικοινωνούν συχνά μεταξύ τους, έχουν αλληλεγγύη και φροντίζουν ο ένας τον άλλον - και δεν μιλάω μόνο για περιπτώσεις ανάγκης, ασθένειας κτλ, όπου πράγματι έχω διαπιστώσει περιπτώσεις ουσιαστικής φροντίδας.
Πηγαίνουν ο ένας στο μαγαζί του άλλου για να ακούσουν να σχολιάσουν, ακόμη και να κάνουν κριτική για κάποια παιξίματα. Επίσης υπάρχει αλληλοθαυμασμός!...
Φυσικά, με όλα τα παραπάνω, αναφέρομαι στην μεγάλη πλειονότητα των μπουζουξήδων κι όχι σε τυχόν εξαιρέσεις, όπου θα συναντήσει κανείς και ζήλιες και μικροκακίες. Και θα ήθελα να προσθέσω πώς όσο πιο ψηλό είναι το επίπεδό τους τόσο πιο άνετοι είναι και πιο γενναιόδωροι σε επαίνους για συναδέλφους τους.
Κλείνοντας, θα ήθελα να μου επιτραπεί μια προσωπική γνώμη: ότι οι μπουζουξ
ήδες είναι το πιό δυναμικό κομμάτι  και η πιο ανθεκτική ομάδα  υποστήριξης του λαϊκού τραγουδιού.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

ΒΑΜΒΑΚΑΡΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ

Αυτές τις μέρες που γίνεται πολύς λόγος για φιλανθρωπίες και άλλα σχετικά, αποφάσισα να γράψω για κάποια σοβαρή πράξη κοινωνικής ευεργεσίας , μιας και σχετίζεται και με την κύρια θεματογραφία αυτών εδώ των σελίδων.
Πρόκειται για ένα ίδρυμα που ξεκίνησε από την γνωστή οργάνωση "Αρωγή" για την οποία είχε γίνει πολύς λόγος πριν αρκετά χρόνια όταν κάποιοι μεγαλόσχημοι τραγουδιστές οργάνωσαν συναυλίες στο όνομα του Στέλιου Καζαντζίδη, με στόχο να δώσουν τα χρήματα στην "Αρωγή". Το αν έδωσαν και πόσα, το χειρίστηκε τότε τηλεοπτικά ο Τριανταφυλλόπουλος . Επί της ουσίας δεν μάθαμε τίποτα.
Ας αφήσουμε λοιπόν αυτό το θλιβερό γεγονός και ας πάμε στην ουσία: Στις αρχές του 2010 θεμελιώθηκε στην περιοχή Αυλίζα του δήμου Αχαρνών (Μενίδι) ένα νέο κτίριο που θα στέγαζε το "Ίδρυμα για άπορα, ορφανά και απροστάτευτα άτομα με ειδικές ικανότητες". Ο αρχικός προϋπολογισμός ήταν 1.600.000 ευρώ. Από κάποιον τηλεμαραθώνιο  είχαν συγκεντρωθεί 303.740 ευρώ. Όπως αναφέρει το ίδιο το ίδρυμα δόθηκαν ακόμη 10.000 από την Μαρινέλλα, 10.000 από την Αλεξάνδρα Χανδρή, και 22.000 από τον Γιάννη Αμοργιανό. Δεν αναφέρει από που βρέθηκαν τα υπόλοιπα, αλλά κάποια στιγμή χρειάζονταν ακόμη 700-800.000 ευρώ για την αποπεράτωση. Το ίδρυμα αναφέρει οτι η ολοκλήρωση του κτιρίου και του εξοπλισμού του έγινε "με δωρεά ιδιώτη ευεργέτη", χωρίς να αναφέρει το όνομά του. Προφανώς δεν το ήθελε ο ίδιος. Το μόνο που ζήτησε ήταν η ονομασία του να είναι "Βαμβακάρειο Ίδρυμα", όπως και έγινε. Το ίδρυμα παραδόθηκε αρχές του 2013.
Σε μένα το είπε φίλος, πριν καιρό, αλλά δεν το δημοσίευσα, σεβόμενος την επιθυμία του δωρητή για ανωνυμία. Κάποια στιγμή είδα ότι τα τοπικά ΜΜΕ του Μενιδίου είχαν γνωστοποιήσει ότι ο σοβαρός αυτός άνθρωπος που εκταμίευσε τις εκατοντάδες χιλιάδες (όχι μαζεύοντας τα χρήματα από άλλους, αλλά βάζοντάς τα ο ίδιος) είναι ο Βασίλης Βαμβακάρης, ο μεγάλος γιός του Μάρκου Βαμβακάρη. Έτσι αποφάσισα να κάνω αυτήν την ανάρτηση, τουλάχιστον να πληροφορηθούν το γεγονός οι φίλοι του λαϊκού τραγουδιού που παρακολουθούν αυτό το blog.
Σαν υστερόγραφο αναφέρω - για όσους αναρωτιούνται που βρήκε τόσα χρήματα ο Βασίλης Βαμβακάρης - ότι στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του ζωής ήταν καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού και αργότερα απόκτησε τα πρώτα πλοία και έγινε ένας πετυχημένος εφοπλιστής.


Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014